VCL H1 wint onaangekondigde wedstrijd tegen Roosendaal
- Gepubliceerd op dinsdag, 29 november 2011 22:36
Eindelijk was het dan zo wijd. Eindelijk moesten de mannen van Heren 1 SAP VCL weer aantreden tegen Mikro Electro. Zij wiens sponsor beweert dat ze de beste service maar de laagste prijs leveren. Trouwens, een sponsor met een goede service is altijd handig als je volleybalt of tennist.
Eigenlijk moesten de mannen van Heren 1 SAP VCL weer aantreden tegen Mikro Electro. Eigenlijk, want deze ploeg was aan het begin van de competitie alsnog gratis naar boven (1e divisie) doorgeschoven wegens een tekort aan ploegen aldaar. Omdat dit trucje blijkbaar niet eindeloos doorgevoerd mag worden van de AFM en de NMA zitten wij in één keer met elf ploegen in de competitie en twee extra vrije weekenden. Heerlijk.
Micro Elektro kwam dus aangekondigd niet opdagen en om deze ontstane leegte op te vullen hadden de mannen van SAP VCL een training gepland. Maar stel, puur hypothetisch, dat Mikro Elektro wel onaangekondigd was komen opdagen. Wat er dan gebeurd had kunnen worden kunt nog eens rustig nalezen in de rest van de navolgende tekst.
Micro Electro kwam die avond veels te vroeg in de Baneberg, zo vroeg dat het nog middag was zelfs. Op volle sterkte waren ze, de mannen uit Roosendaal. Getergd en tot op het bot geïrriteerd waren ze, neen, zelfs gekweld. Door alle rebussen van de mannen van SAP VCL. Omdat deze ploeg dus totaal onaangekondigd toch blijkbaar was komen opdagen waren de mannen van SAP VCL aan de late kant. En incompleet.
Tilo zat ziek thuis, lekker te genieten van zijn vrije weekend. Naar het zich doet verluiden is hij geveld door een combinatie van stoppen met roken in combinatie met het eten van grote hoeveelheden groente en fruit. Onze eerste keuzemeester was er dus niet, 1 – 0 voor de mannen uit het Westen van Noord-Brabant. De tweede keuzeheer, annex teammanager, annex teambegeleider, annex meetrainende ex-speler (in spé?) had het bijwonen van een foetbal wedstrijd van een lokale Kerkraadsche club verkozen boven het ondersteunen van zijn eigen team dat in één keer onaangekondigd moest aantreden tegen de mannen van μ-elektro: 2 – 0 voor de mannen uit Oost-Zeeland.
Onze eerste middenaanvaller kon enkele weken nadat hij zich blesseerde Oppe Ruiver nog nauwelijks lopen, laat staan volleyballen. En dat was dan ook precies de reden waarom Passie ontbrak: 3 – 0 voor de mannen uit Noord-West-België. Onze tweede middenman, die eigenlijk onze voorlaatste middenman en eerste libero zou moeten zijn, was de eerste speler die er wel was. Gelukkig, 11 – 3 voor de mannen uit Landgraaf. Hij en de Kreuk waren er lekker vroeg omdat zij respectievelijk moesten tellen en coachen bij ’t tweede van SAP VCL: 12 – 3 voor VCL. Onze derde middenman was er gelukkig ook weer bij deze keer, ondanks het feit dat hij eigenlijk in zijn eentje de TCA (amsterdamse taxi centrale) kappot concurreert en daarnaast ook nog studeert. Voor twee bepaalde gelegenheden had Jaffrey zijn snor laten staan, dus stond het 17 – 3 voor de mannen uit Landgraaf-Zuid.
Overigens, maar dat is enkel een secundaire bijkomstigheid, vroeg de gehele ploeg van VCL zich nog af hoe het in godsnaam mogelijk was dat een ploeg uit het zuidelijkste puntje van Nederland twee weken geleden ruim twee uur in noord-westelijke richting rijdt om daar in Rotterdam – for crying out loud – tegen de club Volley-ZUID te spelen. Laten we zeggen 17 – 5 voor d’r Sjeet.
Beide spelverdelers van VCL waren er gelukkig ook weer, zodat diegene – wie dat ook moge zijn – die de opstelling bepaalt ruimschoots keuze kan maken tussen alle mogelijke volleybal varianten denkbaar. Van de punt naar het midden, via de ruit naar voren, het ouderwetse 2 – 4 tot aan het conventionele 1 – 5. Daarmee liep VCL verder uit naar 18 – 5. Helaas was Koentje er wegens een aangekondigde verjaardag niet bij, waardoor 10-6 electro sterk terug kwam tot 18 – 17. Lekker spannend dus. Als er publiek was geweest hadden zij er zeker van genoten.
Omdat onze linkshandige diagonaal nog in Sittard koekjes aan het bakken was met onze andere scorende aanvaller, onze Litouwse vriend Rado, moesten we de wedstrijd aanvangen met slechts 4 spelers en 0 coaches. Roosendaal vond dit belachelijk en schold de scheidsrechter daarom herhaaldelijk uit voor “Nick en Simon”. Luc vond dat niet leuk omdat hij graag één kat wil die “Nick en Simon” heet. Om met de woorden van club-god Cruijff te spreken zei de scheids toen: “Ze zijn gek geworden”. Daarmee werd het 18 – 18 gelijk beide.
Toen Roel en Rado eindelijk uitgebakken waren kwam Roel opdagen. Daarmee kregen de spelverdelers eindelijk de kans om een tandem te maken. Rado had in overleg met het team ook gekozen voor een vrij weekendje. Met de komst van de diagonaal kon VCL in ieder geval al verder met vijf spelers. “Een aantal waarmee je prima volleybal kan spelen”, zoals een gekleurd lid van de raad van commissarissen later tegen de pers zou verklaren. “Zoals Landgraaf ook duidelijk heeft laten zien en waardoor het ook terecht 20 – 18 werd”, zou het bebrilde lid van de raad van commissarissen zijn belabberde persconferentie vervolgen.
Toen de teller tegen het einde van de set ondersteuning kreeg van een oud VCL speler (eh eh Richy) met een hoog IQ en een Zuid-Scandinavische tongval kon de krappe selectie van VCL vrij gemakkelijk weglopen van de fans van RBC. Zeker toen wij ook nog vernamen dat deze lange verschijning ook nog eens in het Slowaakse huwelijksbootje zal stappen. En om dat extra kracht bij te zetten kwam nog iets later een andere oud speler (Brrrian) binnengelopen, die ook nog eens onlangs verjaard was. Zo zie je maar weer, en daarmee werd het nog vrij eenvoudig 25 – 19 voor de Landgraafse mannenhoofdmacht. Vanwege te veel redenen om hier op te noemen werd niet alleen deze set maar ook meteen de hele wedstrijd gewonnen. En konden de RBC fans met hun staarten tussen de benen terug naar huis afdruipen om de pijp aldaar aan Maarten te geven en het bijltje er als een gewonde indiaan bij neer te gooien. Volgende week weer een vrij weekend, ben benieuwd van wie we dan weer zullen winnen!