Eén.. twee.. drie.. VIER!?
- Gepubliceerd op zaterdag, 03 december 2011 23:58
Je zult nu misschien wel denken: ‘Heeft Geert het verslag geschreven?? Huhh, huhh?’. Dat klopt! Geert heeft dit verslag geschreven. Jeffrey Caenen en ik hadden vandaag geen eigen wedstrijd en daarom konden wij iets van de gezelligheid van heren 2 meepikken. De prestaties vallen misschien tegen, maar de stimmung zit er altijd goed in.
Aangekomen op de parkeergarage bij de Baneberg, staat het hele team onder een veels te kleine overkapping. Erg droog stonden we dus niet toen de regen opeens met bakken uit de hemel kwam. Een erg strak idee was dan ook om zo snel mogelijk in de auto te gaan zitten. We waren compleet, dus we konden direct vertrekken. De navigatie werd ingesteld naar Roermond. Vandaag was Oikos onze tegenstander. Oikos, de koploper. We reden weg met goede moed en zoals ik eerder al zei, in een goede sfeer; het was zeker niet saai in wagen Sauren.
In het kleedlokaal van Oikos werden we weer herenigd met de rest van het team. Francesco was samen met Jasper direct vanuit het werk gereden en Jon kwam uit het noorden met de trein om het team te versterken. Jeffrey en ik spelen niet vaak mee met heren 2, maar we werden allebei niet gek aangekeken toen we het kleedlokaal in liepen. Jeffrey speelt wel eens vaker met het tweede mee, maar voor mij was het de eerste keer dat ik meedeed. Een oud vertrouwt en warm onthaal dus!
Na de warming-up begon de wedstrijd..
Eén, twee, drie, VIER. Hoedje van, hoedje van. Eén, twee, drie VIER. Hoedje van papier. Waarschijnlijk had Ralf dit liedje vandaag in zijn hoofd. Zo luidt ook de titel van het verslag, want vandaag hadden we ‘wat’ met het getal VIER. Ralf in het speciaal, want hoe vaak en hoe hard we ook schreeuwden dat de bal over gespeeld moest worden, speelde Ralf de bal niet over het net. Zelfs de scheidsrechter stond met grote ogen van verbazing te kijken toen Ralf de bal niet over het net speelde na al dat gejoel en de bal dus voor een VIERDE keer werd aangeraakt. Set verloren. Het hele team, plus coach Danny, Jelle de verzorger, en toeschouwers Saskia en John sloegen tegelijkertijd hun hand voor hun hoofd. We moesten onze adem inhouden om niks verkeerds te zeggen, maar al snel verschenen de glimlachen op onze gezichten, want het kan ook maar één persoon gebeuren: Ralf. Ralf bedankt voor het lachen, want grappig was het wel.
VIER was vandaag ons getal, want behalve dit telden we ook precies VIER chickies bij de dames die naast ons moesten spelen, wist Ralf na het douchen zijn handdoek niet uit VIER verschillende handdoeken te herkennen en had Jelle na de wedstrijd VIER stukken cake opgegeten (gemaakt door Saskia en LEKKER dat ze waren). Vier vier vier. Het kon niet gekker worden toen ik ook nog ontdekte dat precies dat getal VIER ontbrak tussen de selectie van Oikos (zie foto).
Zo zou je denken dat de uitslag van de wedstrijd dan ook VIER-nul zou zijn, maar niets blijkt minder waar! Hoewel we wel VIER sets hebben gespeeld, had geen van beide teams VIER sets gewonnen. Nu even genoeg VIER gezegd, want anders begint dat getal VIER te irriteren en VIER kan er zelf niks aan doen dat er zo vaak VIER wordt gezegd, dus vandaar zal ik vanaf nu geen VIER meer zeggen. Vier.
De eerste set begon goed voor VCL. Al heel snel werd een voorsprong opgebouwd. Ik zei Jeffrey nog dat ik de stand niet wou weten. Ik wist dat het goed ging, maar met een klein beetje bijgeloof wilde ik de stand niet weten; bang dat het dan slechter zou gaan. ‘Gelukkig’ dat Jeffrey doof is, want nog geen 10 seconden later vertelde hij me dat het 15-09 stond voor VCL. Gek genoeg begon de tegenstander vanaf dat moment meer punten te scoren. Wanneer wij drie punten scoorden, scoorde de tegenstander er zes. Al snel kwam de stand op 21-21 en begon ik mijn bijgeloof te geloven. Goed voor ons is het bijgeloof voor ons ook BIJgeloof, want na deze stand van 21-21 begon VCL weer te scoren! Eindstand eerste set: 22-25.
Een winnend team moet je niet vervangen. Zo begonnen we de tweede set met dezelfde opstelling. Jeroen, Francesco, Ryan, Ralf, Bjorn en Jon in het veld en Jeffrey, Jasper en Geert langs de kant. Helaas kwamen we dit keer niet ruim op voorsprong, sterker zelfs, we kwamen op een dikke achterstand. Ik durf het bijna niet te vertellen, maar we stonden 9-0 achter toen wij pas ons eerste punt scoorden. Deze set werd hierna ook niet veel meer op een potje irriteren na. Set eindstand: 25-13
De derde set vroeg om een fris team en zo werden Jeffrey, Jasper en Geert alle drie ingewisseld. Bjorn, Ryan en Jon mochten ons nu langs de kant aanmoedigen. Samen met Jelle en de toeschouwers werd, overigens niet alleen deze set, kei hard aangemoedigd. Helaas leidde het aanmoedigen voor de laatste twee sets niet tot een setwinst. In de derde set kwamen we tot 25-18 en in de laatste en VIERde (nu zeg ik ‘het’ woord toch weer) set tot 25-17. Hoewel we in de laatste set wel nog goede hoop hadden, omdat we tot de 15 gelijk opgingen, werd de einduitslag niet meer dan 3-1 voor Oikos.
Al met al enorm tevreden over het puntje dat we van de koploper hebben afgepakt. Daar zal Oikos niet blij mee zijn, maar wij zijn dat wel! Ryan bedankt voor het drankje na de wedstrijd; dat ene punt voelde op deze manier als een overwinning! (en stiekem is het dat ook wel)
Foto’s en filmpjes werden gemaakt van de wedstrijd, maar gelukkig geen bewijs hoe ik mijn hoofd tegen de bagageklep stootte toen ik mijn tas in de auto wilde zetten.
Volgende week mag heren 2 het opnemen tegen Voerendaal. Het team dat deze week dikke klop heeft gegeven aan het team van oud-spelverdeler Wouter (ja, dit moest even vermeld worden). Duidelijk mogen zijn dat wij volgende week SOWIESO weer één puntje zullen afsnoepen (al is het om Wouter te laten inzien dat hij nooit had moeten weg gaan bij VCL). Jeffrey en ik zullen er dan in ieder geval weer bij zijn.